Etenstijd, en totaal geen zin om te koken. Dan toch maar weer een keer friet halen? Ach, we eten morgen wel weer wat gezonds. Jas, tas, nog een briefje van 20 en ik spring op mijn fiets. Al bijna loop ik de deur binnen van de friettent wanneer het mij ineens weer te binnen schiet. Kak! Vetpas vergeten!

Vetpas, zorgpas, schoolpas, tuinierpas, belpas, rookpas, vliegpas, alcoholpas, internetpas, zitpas, zonpas, ov-pas, waterpas.

Over een paar jaar waarschijnlijk niet meer uit het straatbeeld te krijgen. Ik zie dat u van de zon aan het genieten bent hier? Uw zonpas met vingerafdruk graag, of heeft u al een update gekregen? We beschikken hier nu namelijk ook over oogscanners en speekselmeters?

Je kan je kont niet meer keren, geen scheet meer laten of zelfs maar even roepen naar je buurman die zijn auto aan het wassen is terwijl hij in het bezit is van een “ik mag mijn auto op straat wassen pas en betaal voor het zeepsop waarmee ik de aarde vervuil”.

Volgens mij is het wel duidelijk waar ik naar toe wil. Inderdaad, de wietpas.
Dealers hebben een nieuw paradijs gevonden, hun nummers komen massaal in telefoonboeken van studenten terecht en van een gecontroleerd drugsland zijn we nu veranderd in een verse broeikas van illegaliteit.

Och wat is het toch gezellig hier!

Een paar jaar succes is er maar voor nodig om het kritische punt te bereiken: het moment waarop een evenement te commercieel wordt gevonden. Ook ik heb dit jaar weer aan de buis gekluisterd gezeten om tot in de kleine uurtjes te kijken naar een over-zijn-leuter-babbelende Jan Kooijman en een in tijgerprint gehulde Britt Dekker. En dit alles terwijl de 3FM-dj’s tegen de honger en slaap vochten voor de moeders in de derde wereldlanden. Dat het verslavend is, moet ik toegeven. En na zeven jaar Het Glazen Huis heeft het klaarblijkelijk nog steeds succes.

Toch is er na afgelopen jaar iets veranderd. Het lijkt wel dat ook Serious Request wordt geteisterd door het commercialiserende virus. Die zes nullen achter de 8 is prachtig. Maar vergeleken met de afgelopen zeven jaar krijgen we er, zoals Simon (van Nick, red.) altijd zegt, geen ‘chickenskin’ meer van. Door het hoge entertainmentgehalte raakten de oorlogsmoeders wat op de achtergrond en leek het goede doel meer een bijkomstigheid dan hoofddoel. Maar ach, we hebben een week lang amusante radio en televisie. Bovendien kopen we tegelijkertijd onze jaarlijkse portie maatschappelijke bewustzijn met een plaatje af. Dus wie zijn wij om te klagen? 

Langstudeerboetes, stijgende AOW leeftijd, accijns op alcohol en sigaretten en ook Wibi Soerjadi heeft het zwaar dit jaar.

Onlangs heeft onze knuffelpianst een rechtzaak verloren en zal al het entreegeld door het ventje verdiend bij zijn volgende voorstelling linearecta doorverwezen worden naar de schuldeisers. Er gaan zelfs foto’s  de ronde op twitter van Wibi spelend voor de plaatselijke supermarkt. Ook scheen hij zijn vleugel op de Chineese markt gezet te hebben en er zijn genoeg vrouwen die Wibi net zo graag achter de verwarmde lichten van het theater zien spelen als onder een rode gloeilamp.

Maar ach, misschien is er nog hoop voor de Leidse, immers is Marco Borsato er ook bovenopgekomen door zijn halve inboedel op de makt te zetten.

Het vereist in ieder geval ongelofelijke creativiteit en aanpassingsvermogen om om weten te gaan met de donkere jaren van de 21^e eeuw kunnen we wel stellen. We neigen terug te duiken in het tijdperk waarbij het nog mogelijk was om mensen op de brandstapel te gooien als ze hun schulden niet betaalde, huwelijke werden gesloten om de rijkdom en macht te verhogen en waar men maar gewoon 50 jaar oud werd.

Hoewel Rembrandt van Rijn het toch tot zijn 63^e levensjaar heeft weten uit te houden. En ja, ook deze man heeft zich door zijn leven heen moeten worstelen. Wat was zijn geheim?

De AVRO doet verwoed een poging om hier achter te komen met het kersverse programma “Nieuwe Rembrandt”. Hoewel er ook al enige twijfelachtige zijn: ”Het is een aardig programma, maar ik betwijfel of hiermee de nieuwe Rembrandt wordt ontdekt. Zij met een haast buitenaardse gave zullen vanzelf bovendrijven. Uit het niets. En hoogstens één keer per eeuw. Echte kunstenaars laten zich niet vinden in een talentenjacht.” Wist TV recensent Marcel Peereboom Voller te vertellen.

Het zal ons benieuwen, kunnen wij het geheim van Rembrandt onthullen door een random Hollander voor de camera te laten kliederen? Of zullen we om door deze recessie te kunnen komen toch iets dieper moeten graven en misschien zelfs terug moeten gaan naar de tijd dat er nog geen zilveren munten waren maar er alleen geruild werd in goederen. En moeten we daarbij dus maar een voorbeeld nemen aan Wibi? We zullen het zien wie er gelijk heeft…

I know i know i know.

Vrouwen zijn nou eenmaal anders als mannen.

Ik dacht altijd het tegendeel bewezen te hebben. Lust geen chocola, haat roze en het is dat ik het niet kan maar anders zou ik 24/7 met een ongelooflijke dreun keihard non stop verpakte lucht uit mijn strot aan het rammen zijn. Een boer waar je bang van word. 

Dat ter zeiden.

Ik dacht in ieder geval een statement te maken. Dat het eigenlijk niet zo veel verschild. Dat misschien dat ene verschil in gedrag, die twist in voorkeur voor roze hoge hakken of dure dandy lakschoenen, allemaal te maken had met het hokje waar je als klein jochie of meisje in geplaatst word door je ouders. Jij bent een meisje, jij speelt met baby born, jij draagt roze kleren en gedraagt je netjes. En jij mijn zoon, bent een jonge, jij speelt met action man, jij draagt vieze kleren en gedraagt je zoals alle jongens doen. Ravotte, schavuiten, pijltjes schieten, modder gooien, belletje lellen, skateboarden en voetballen is wat jij doet.

Maar laat ik nou net dat ene meisje zijn die niet door zijn ouders in een hokje is geplaatst. Dat haar baby born ondergooide met modder, haar roze jurk door de brievenbus van de buurman stopte en waarvan dat nette gedrag ook nog maar eens onder de loep genomen moet worden.

En nu? Ben ik dan volgens mij theorie het ultieme voorbeeld van iemand die duidelijk maakt dat het verschil niet zo groot is? Dat het geslacht eigenlijk niet uitmaakt zolang je vroeger maar door je ouders in de wieg met de juiste kleur laken gelegd bent? Wat gaat het worden, roze of blauw?

Ik moet mezelf teleurstellen. Het is helaas namelijk toch echt mijn innerlijke vrouw die ondanks welke opvoeding dan ook. Die ondanks alle haat aan roze, nagellak, hoge hakken en chocola naar boven kwam. Toen ik zojuist weer een foto van een heerlijke man voor me zag.

Can’t help it. I’m a woman.

And i love it!

Ik wil een groot houten huis. Met massieve houten vloeren. En dikke houten dragers boven je hoofd. Met een oude keuken en een echte gietijzeren oven. Een woonkamer waarbij je recht omhoog moet kijken om daadwerkelijk het plafond te zien, met een enorm zacht kleed op de vloer waarop je heerlijk in slaap kan doezelen. En een groot futuristisch schilderij waarvan niemand begrijpt wat er eigenlijk op geschilderd is.

Een mooie tuin met veel bamboe en bloemen, een zwembad, een klein bubbelbadje, een mini bar en houten ligstoelen. Waar elke avond gebarbecued en op hoge hakken en in dure cocktailjurkjes gedanst word. Waar ik een eigen wijnkelder heb. Met eeuwenoude rode wijn die eigenlijk helemaal niet lekker meer is. Maar gewoon. Omdat het zo heerlijk ruikt…

Maar voor nu doe ik het nog even met mijn 18m2.

En mn jurkje van de h&m.